Prison Yoga


Soms denk ik dat we hier allemaal op aarde zijn met een zeker doel. Dat wanneer je ontdekt hebt wat jouw levensdoel net is, alles plots heel natuurlijk aanvoelt en je zonder moeite een gepassioneerd leven leidt.

Bij de vrouw die ik vandaag mag interviewen is dat doel helder. Anneke heeft een verschrikkelijke jeugd gehad. Tussen haar 6 en 11 jaar werd ze door haar moeder verkocht aan een netwerk, waar ze door honderden mannen verkracht werd.

Nu geeft ze yogales aan gevangenen in New York. Ze gebruikt haar gruwelijke verleden om anderen te kunnen helpen, maar gebruikt dat werk ook om haar verleden te kunnen verwerken.

‘God gives his hardest battles to his toughest soldiers.’ Zoveel is duidelijk.

Ik ontmoet deze sterke vrouw bij haar thuis in Brooklyn. Een warme knuffel en verse humus wachten me op. In het mooie groen van haar tuin beginnen we aan één van de diepste interviews die ik ooit heb afgenomen.

 

Heb je het gevoel dat passie en purpose hand in hand gaan?

Ja. Ten eerste geeft de service heel veel plezier. Het feit van iets te geven te hebben geeft een purpose aan het leven. Ik ben altijd heel erg bezig geweest met mijn eigen verhaal en met de genezing. Heel veel therapie enzo. Door mijn aandacht nu vaker naar anderen te verleggen, genees ik veel sneller.

Waarom ben je in gevangenissen beginnen lesgeven?

Ik had een kleine studio hier in Park Slope, waar ik les gaf in Ashtanga yoga. Lesgeven doe ik graag en ik had mijn studenten heel graag, maar er ontbrak iets. Toen ik op Facebook een foto zag van iemand die in de gevangenis aan yoga deed, intrigeerde me dat. Ik ging op onderzoek uit en ben zo in contact gekomen met de stichter van Prison Yoga Project in California. Hij vroeg me op een gegeven moment of ik hier in New York kon kijken naar een plek om een workshop te geven aan yogaleraars. Daar zorgde ik voor en aan het einde van de workshop keek iedereen naar mij van: ‘Wat gaan we nu doen?’ Daarom startte ik de organisatie voor Prison Yoga in New York. Ik wist dat er nog geen enkele andere organisatie was hier die yogaleraars hielp om in gevangenissen binnen te geraken. Het was duidelijk dat we dat nodig hadden. Ik heb eerst mezelf door het proces gezet om in een gevangenis te kunnen lesgeven. Eens ik wist hoe het allemaal in elkaar zat, kon ik anderen helpen om hetzelfde te doen. Het duurde ongeveer een jaar voor ik binnen mocht.

 

 

Hoe was de overgang van lesgeven in een studio naar lesgeven in de gevangenis?

Eens ik les begon te geven in de gevangenissen had alles zo’n gevoel van belangrijkheid, omdat er weinig anders is daar. Er is de beweging, die ze niet veel hebben en de meditatie… wauw de meditatie gaat altijd ongelooflijk goed! Vanaf de eerste les gingen we meteen zo diep. Iedereen voelt dat, want ze spreken er achteraf over. Ik denk dat ze dat in gevangenissen heel sterk nodig hebben.

 

onderwerp van de foto

 

Wat deed je voor je yogalerares was?

Ik schrijf veel artikels en heb een boek geschreven over misbruik. Ik heb ook vele jaren gewerkt aan een boek over mijn verleden, waar ik nog altijd aan bezig ben.

 

Heb je moeten nadenken over welke richting je met je leven uit zou gaan?

De dag dat ik uit die groep gered ben geweest, heb ik een lijst van instructies gekregen. Die heb ik heel goed opgevolgd. Dat ging over prostitutie, drugs en zelfs over met wie ik moest trouwen. Dat was belangrijk voor me, want ik was geprogrammeerd. Ik zou verslaafd zijn geraakt aan drugs of sneller met mannen naar bed zijn gegaan, moest ik geen instructies gekregen hebben. Ik was niet erg bewust in mijn jonge leven, maar werd wel gedreven door die instructies.

 

Hoe oud was je toen?

Ik was 11 toen ik gered werd. Maar na zo’n gebeurtenissen ben je heel volwassen. Het is niet dat het kind weg is, maar door het misbruik bevriest het. Door het genezen komt dat terug tot leven. Zo veel aspecten van mijn persoonlijkheid waren bevroren. Eens dat die instructies volbracht waren, heb ik veel therapie gehad en ben ik dingen gaan begrijpen die ik in mijn jonge volwassen leven deed. Vreemde dingen. Zoals dat ik heel ongemakkelijk was in groep en altijd alleen met een man moest zijn. Dat was onbewust, maar ik begon mij er wel vragen over te stellen.

 

Wat heb je dan op je 11 gedaan toen je vrijkwam?

Ik woonde nog bij mijn moeder toen. Dat was niet makkelijk, want ook zij misbruikte mij. Dan droeg ik opnieuw een masker. Voor haar was dat de laatste machtsdaad. Toen ze mij niet meer naar het netwerk kon sturen als straf, was dat een andere manier waarop ze de bovenhand had. Uiteindelijk heeft ze me zelfs seksueel misbruikt. Dan dacht ik wel ‘gedaan nu’, maar mijn schaamte was zo groot dat ik haar nooit meer tegensprak. Ik deed alsof ze de beste moeder ter wereld was. Mijn moeder is een soort van psychopaat. Door andere vrouwen, en dan vooral haar eigen dochter, neer te halen, voelt ze zich beter. Toen ik dat te weten kwam, was dat een revelatie voor me. Want ik dacht altijd ‘ze is geen alcoholieker, hoe komt het dan dat ze zo’n dingen doet?’. Ze is narcistisch, maar ze gedraagt zich niet zoals narcisten. Want die hebben gevoel voor andere mensen, die kunnen zich gewoon niet in het vel van iemand anders plaatsen. Mijn moeder heeft gewoon géén gevoel. Die is totaal schaamteloos.

 

En je vader?                    

Mijn stiefvader was de persoon die daar was e die liet dat allemaal toe. Hij was geen psychopaat, maar wel afwezig. Vaak letterlijk afwezig door werk, maar als hij er was, was hij ook afwezig.

Wanneer ben je dan alleen gaan wonen?

Op mijn 15 heb ik het huis verlaten. Dat was één van de instructies. ‘Verlaat zo snel mogelijk het huis. En verlaat ook zo snel mogelijk het land.’ Op mijn 17 ben ik naar Frankrijk verhuisd, vervolgens ben ik naar Engeland getrokken om daarna weer in Frankrijk te wonen en me ten slotte in New York te settelen.

 

onderwerp van de foto

 

Hoe ben je met yoga begonnen?     

In 1993 heb ik mijn man leren kennen. Dat was volgens de instructies de zoon van een New Yorkse bankier. En iemand van mijn leeftijd. Niet iemand die ouder was en zelf zijn fortuin had gemaakt. Ik ben er maar één tegengekomen. En hij deed al yoga. Het is langs hem dat ik ermee in contact ben gekomen. Ik heb altijd fysieke dingen gedaan. Want ik kwam verwond uit het netwerk en dacht dat ik kreupel zou worden als ik niets deed. Toen ik na vele sporten met yoga begon, voelde ik meteen dat ik iets gevonden had dat me veel meer lag. De beweging gecombineerd met de ademhaling voelde beter aan dan een fysieke therapie. Datzelfde jaar begon ik ook met meditatie. Ook dankzij mijn ex.

 

Die relatie is niet blijven duren?   

Neen. Maar we zijn nog bevriend hoor, want we hebben een dochter. Wij bellen bijna iedere dag. Het was eerder een vriendschap toen ik hem ontmoette, en dat was beter zo gebleven.

De instructies hebben bepaald met wie je getrouwd bent. Je hebt ze wel heel precies opgevolgd.

Dat was niet zo bewust, hoor. Het zat wel ergens in mijn onderbewustzijn, maar ik dacht er toen niet aan. Tot een vriendin me vertelde dat hij van een familie van New Yorkse bankiers kwam. Ik wist niet wat ik hoorde! Ik was in schok. Het lijkt alsof het allemaal automatisch is gebeurd: dat ik er bevriend mee ben geraakt, dat we zijn beginnen daten en getrouwd zijn. Alsof ik er nooit aan gedacht had.

 

Als je iemand beoordeelt, wijst dat uiteindelijk op iets dat je in jezelf niet kan accepteren. Het is heel interessant om eens licht te schijnen op de donkere aspecten in jezelf en te kijken wat die te zeggen hebben.

 

In een artikel schreef je ‘we are one’. Helpt die overtuiging je om met misdadigers om te gaan?

Ja. Ik denk dat dat het doel van yoga is om jezelf op een steeds dieper niveau te begrijpen. Want als je iemand beoordeelt, wijst dat uiteindelijk op iets dat je in jezelf niet kan accepteren. Dat is misschien moeilijk om te zien wanneer je oordeel velt, maar de wortel zit steeds in jezelf. Het is heel interessant om eens licht te schijnen op de donkere aspecten in jezelf en te kijken wat die te zeggen hebben. Daar zitten dikwijls de morele beoordelingen verborgen. Schaamte verbergt die aspecten, maar we hebben die allemaal in ons.

We hebben ook allemaal de impuls om te doden in ons. We hebben allemaal dezelfde impulsen, maar andere omstandigheden. En ik zou niet zeggen dat een persoon in dezelfde omstandigheden noodzakelijk hetzelfde doet, maar het is zeker niet aan ons om te oordelen. Zelfs niet over pedofielen. We willen niet dat het voortgezet wordt natuurlijk. Er moeten consequenties zijn, zodat kinderen veiliger kunnen leven. Maar de manier om dat te doen is om alles in die mensen naar de oppervlakte te brengen, zodat we kunnen zien wat er gaande is.

 

Hoe gaat zo’n ontmoeting met de gevangenen?

Heel goed. Eerst ga ik mee met een leraar, zo’n twee keer, en nadien gaat die leraar er alleen naartoe.

In de gevangenis krijgen ze porno te zien om zich te kunnen sussen. Dus er als vrouw binnenkomen is niet makkelijk. Ik begin dan met te zeggen; “Ik was als kind slaaf. Veel dingen die jullie hebben meegemaakt, zoals fysiek geweld, heb ik ook meegemaakt.” Pas dan kunnen we echt praten en kan ik lesgeven. Dan willen ze weten wat ik heb kunnen doen om het een plaats te geven. “Yoga heeft mij tot een zeker niveau geholpen. Er zijn dingen die we kunnen doen.”

Het belangrijkste voor die jongens is minder om poses te doen, maar om neer te zitten, te mediteren en een geleide relaxatie te doen. We hebben dan ook een discussie waarbij ze over hun misbruik praten.

 

onderwerp van de foto

 

Wat is het moeilijkste aan wat je doet?

Geld verdienen. Ik kan zo niet blijven leven, mijn spaargeld slinkt zienderogen. Dat heeft te maken met mijn gevoel van wat ik kan verdienen door mijn verleden van verkocht geweest te zijn. Ik moest heel hard werken, maar het geld ging naar mijn moeder. Ik verdiende niets dan slechte dingen en het was niet voor mij. Er zijn nu veel aanvragen om workshops te geven. Verschillende studio’s vragen of ik een deel van hun teacher training wil geven over trauma yoga. En ik word ook op conferenties uitgenodigd om erover te komen spreken. Maar als ze dan vragen hoeveel ik ervoor wil krijgen, sloeg ik in het begin steeds in paniek. Alles wat met geld te maken had, was totale angst door de onderliggende vrees dat ik het niet verdien om geld te verdienen. Het is al beter nu, maar die angst is tot op zekere hoogte nog wel aanwezig.

 

In de yoga psychologie zeggen ze dat veel problemen terugkeren naar ouders.

Absoluut. En vaak is het probleem dat als een kind getraumatiseerd wordt, de overlevingsdrang het eerste en sterkste is. Als iemand waarop het kind rekent voor voedsel, en dus om te overleven, iets verkeerd doet, betekent dat dat zijn leven in gevaar is. Op dat ogenblik moet er iets gebeuren in het brein om ervoor te zorgen dat het kind kan overleven. De beste manier is om het meteen totaal te verdrukken, zodat het dagelijkse leven kan geleefd worden. Maar het leeft natuurlijk wel voort in het onderbewustzijn en kan door triggers terug naar de oppervlakte komen. Als het kind, of intussen de volwasssene, iets ziet of voelt, kan het trauma plots herleefd worden. Dat is het grootste probleem van trauma’s. De meeste mensen zullen zeggen van ‘hoe kan het nu dat je iets dat zo’n impact heeft niet kan herinneren?!’. Maar dat komt heel vaak voor.

Als je iets krijgt dat lijkt op een herinnering, een droom of een andere trigger, is het het beste om een open attitude te hebben. ‘Ik weet niet of het waar is, maar laat ons het eens bekijken.’ Dan kan je zien of je een reactie hebt van ‘Als dat is gebeurd, dan kan ik ook begrijpen waarom dat en dat en dat is gebeurd. That would make sense.’ Het is eigenlijk een beetje als wiskunde.

Ik ben niet altijd door mijn leven gegaan met de wetenschap van wat er gebeurd is. Ik wist toen ik naar school ging als kind niet wat er in de weekends gebeurde. Ik kon niet leven met de wetenschap dat mijn moeder, die ik nodig had om te overleven, mij verkocht en mijn leven in gevaar bracht tijdens het weekend. Dus was zij tijdens de week de goede moeder, volgens mij. En op het moment dat moeder liet merken dat het tijd was – soms was één blik voldoende – wist ik dat ik me moest klaarmaken en ze me ergens naartoe zou brengen. Dan switchte ik automatisch naar een andere persoonlijkheid en liet ik mezelf weten wat mijn moeder ging doen. Op dat moment was zij niet zo belangrijk, maar was het belangrijker om te overleven in dat milieu. Ik werd een ander meisje.

 

Ieder kind ziet zijn ouders als God en moet uiteindelijk van die illusie wakker worden en zijn ouders van die pied-de-stal halen.

 

Is verdrukking het grootste probleem bij zo’n trauma’s?

Ja, er zijn veel mensen die naar meetings komen en zeggen: “Ik weet niet wat er gebeurd is. Ik ben hier en ik voel dat er iets is, maar weet niet wat.” Anderen zeggen: “Oh, met mij is er nooit iets gebeurd.”, maar vertonen wel alle symptomen van iemand die misbruikt is. Ze kunnen zich dat niet inbeelden. Het grootste kenmerk van iemand die misbruikt is door zijn ouders, is dat die zijn ouders op een pied-de-stal zet. Iemand die zegt: “Mijn ouders, dat zijn de beste ter wereld.” Je moet iemand hebben die als volwassene over zijn ouders kan praten als mensen met zwaktes en sterktes. Niet als ‘alles goed’, niet dat zwart en wit. Ieder kind ziet zijn ouders als God en moet uiteindelijk van die illusie wakker worden en zijn ouders van die pied-de-stal halen. Grote misdadigers zijn gewoonlijk heel beschermend tegenover hun ouders. De mensen die ze pijn doen, vermoorden of misbruiken, zijn een substituut voor het deel van hun ouders dat ze niet kunnen zien.

Neem nu massamoordenaar Jeffrey Dahmer, bijvoorbeeld. Zijn vader schreef een boek waarin hij beweert dat zijn zoon een normale jeugd heeft gehad. Maar de ergste publieke misdadigers zijn vaak ongelooflijk misbruikt geweest in privaat, door hun ouders. Het is dat de ouders hun eigen schaduw op hun kind afduwen om zichzelf wit te wassen. Het kind voelt zich kwaadaardig door de constante boodschappen en het misbruik van de ouders en gedraagt zich naargelang, om de ouders plezier te doen. De woede waar nooit ruimte voor is, die nooit kan worden uitgedrukt tegenover de ouders, komt naar boven wanneer ze zich in een positie van macht bevinden. Als ze zelf kinderen krijgen, misbruiken ze die vaak. Misbruik is cyclisch en wordt op die manier doorgegeven – door verdrukte woede over verdrukte feiten en blijven geloven in het beeld dat de ouders hen hebben opgedrongen over zichzelf en hun kind.

 

Denk je dat we met yoga nog veel meer kunnen veranderen in de wereld?

Absoluut. Ik denk dat het belangrijkste van yoga de meditatie is. Het is belangrijk om te begrijpen dat yoga een systeem is om in jezelf te keren. Eens je in jezelf keert, gaat er een hele andere wereld open. Daar begint alles. En als je naar het begin kan gaan, kan je alles doen.

Sophie Snoeckx
About me

GERELATEERDE BERICHTEN

Authenticiteitsdrang
Authenticiteitsdrang
06 - 01 - 2016
c86e08d8c85b37218e55b881f1896e3d
Waarom we doen wat we doen
30 - 11 - 2015
computer
Slecht
07 - 10 - 2015
Vipassana_web
Mijn Vipassana experiment
01 - 06 - 2015
MijnAvontuurlijksteReis_web
Mijn avontuurlijkste reis
11 - 05 - 2015
DSC_4549-web 4
Een les in The School of Life
07 - 11 - 2014
MoveLikeYourself_web
Move like yourself
28 - 08 - 2014
Tara-high-res
Helping people
16 - 08 - 2014
2012-07-25 at 15-02-45
BRING IT ON, NYC
19 - 07 - 2014

REAGEER

Je e-mailadres wordt niet getoond. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *