Acting


Altijd al heb ik het gevoel gehad dat school mijn creativiteit verdoofd heeft. Je slikt informatie en moet in de pas lopen. Je paper moet in lettertype Times New Roman, lettergrootte 11 getypt worden. En gebruik alsjeblieft niet te veel kleur. Van kleins af aan worden we het gewoon dat ons leven geregisseerd wordt. Zonder dat we het goed en wel beseffen krijgen we een soort scenario voorgeschoteld van hoe ons leven er zou moeten uitzien. Je gaat verder studeren, zoekt een partner, een job, gaat samenwonen, je koopt een woning en begint aan kinderen. En omdat het minder moeite kost en we dan zeker niet scheef bekeken worden, lopen we maar al te snel in die pas mee. We vergeten dat we zelf vaker regisseur kunnen zijn van ons leven.

Dat is een van de dingen waar ik me door improvisatielessen nu nog meer van bewust ben. Sinds september ben ik met zo’n cursus improvisatie gestart en het gevoel dat ik tijdens die eerste lessen had, was meteen fantastisch.
Tijdens zo’n les vervallen alle regels. Alles is mogelijk, je mag doen wat je maar wil. Pas op, dat brengt best wat zenuwen met zich mee. Want we zijn het zo gewoon om te doen wat een leraar of baas ons zegt, dat het even wennen is om zelf iets te verzinnen.
Mijn eerste improvisatieleraar vertelde me dat improvisatie, net als op een krasbiljet, verschillende lagen wegkrabt om te komen tot onze echte creativiteit. Improvisatie en yoga zijn twee dingen die me laten openbloeien. Ze geven me geleidelijk aan mijn creativiteit terug en laten zien dat er zo veel meer scenario’s mogelijk zijn. Dat leert me een veel betere regisseur van mijn eigen leven worden.

Ik heb een gesprek met Bill Barberis, de man die me met veel passie inwijdde in de boeiende wereld van improvisatie. Ik vroeg hem op een plek af te spreken die hem inspireert. We ontmoeten elkaar in café Stanny in Berchem.

 

Waarom heb je deze plek gekozen?

Ik was aan het denken waar ik mee bezig was. Dan dacht ik ergens af te spreken met zicht op het theater, maar die link vond ik te rechtlijnig. In een park misschien? Want natuur werkt ook inspirerend. Dan dacht ik aan waar ik de interessantste dingen over mezelf of over andere mensen heb ontdekt. Een plek waar mensen hun ideeën en visies delen. En dat gebeurt vaak op café.

 

onderwerp van de foto

 

Wanneer wist je dat je acteur wilde worden?

Van kleins af aan entertainde ik al graag. Voor de klas staan en mijn klasgenoten aan het lachen brengen vond ik geweldig. Maar dan kom je in je puberteit terecht, een periode waarin je je meer bewust wordt van jezelf. Even was ik de voeling met het entertainen verloren. Tot we in het vijfde middelbaar met school een theaterstuk mochten spelen op de planken van de Bourla. Daar besefte ik dat ik iets met acteren wilde doen. Maar ik denk dat ik bevestiging van buitenaf nodig had. Iemand die me zei dat ik er goed in was en er iets mee moest gaan doen. Omdat ik die niet kreeg, durfde ik me niet inschrijven voor het ingangsexamen van de acteeropleiding. Na mijn middelbaar ben ik dan van de ene studierichting naar de andere gegaan, steeds met acteren in mijn achterhoofd. Uiteindelijk heb ik dan maar mijn studies vertaler afgemaakt. Wel ben ik tijdens die jaren begonnen met improvisatietheater bij BIL (Belgische Improvisatie Liga). Daar kon ik me uitleven. Mijn ouders vonden het ook leuk dat ik dat deed als hobby. Maar meer dan een hobby kon het voor hen niet zijn.

 

Hoe ben je er dan in geslaagd om toch acteur te worden?

Na mijn studies heb ik verschillende jobs uitgeprobeerd. Toen het acteren op mijn 28ste nog steeds door mijn hoofd spookte, besefte ik dat het dan of nooit was. Heel impulsief heb ik me dan ingeschreven voor het Conservatorium. Tot mijn grote geluk slaagde ik voor het ingangsexamen en kon ik beginnen. Het was van korte duur, want ik mocht niet naar het tweede jaar. Maar tijdens dat ene jaar ben ik enorm gegroeid. Door het acteren verbeterde mijn improvisatiespel en kreeg ik meer en meer animatieopdrachten bij BIL. Daarnaast gaf ik er ook les in improvisatie. Zo kon ik een periode enkel met improvisatietheater overleven. Vorig jaar vroegen ze me om auditie te doen voor de soap ‘Thuis’, waar ik nu nog steeds in meespeel. Zo heb ik van acteren uiteindelijk toch mijn beroep kunnen maken.

 

onderwerp van de foto

 

Vind je dat je voldoende creatief bezig kan zijn?

Neen. Ik wil graag nog creatiever bezig zijn, ik hou van het gevoel zelf dingen te creëren. Het is leuk om in projecten mee te stappen en ik vind het fantastisch om daarvoor gevraagd te worden, maar het blijft een project van iemand anders. Ik zou zelf graag projecten willen starten, vanuit mijn eigen creativiteit.

 

Zoals?

We zijn bezig met een klein impro-project, dat echt iets van ons wordt. En teksttheater wil ik ook graag doen. En schrijven. Dat wil ik meer doen. Maar de tijd ontbreekt me jammer genoeg.
Soms denk ik eraan om me een week ergens terug te trekken en alles uit te puren.

 

Improvisatie, in zijn essentie, laat je in een bepaald moment leeg zijn. Dat is de meest pure vorm van eenwording die je kan hebben. Het laat je eigen fantasie in het moment openbloeien.

 

Wat betekent improvisatie voor jou?

Improvisatie heeft er in de eerste plaats voor gezorgd dat ik mijn ei kwijt kon en dat ik het podium heb leren voelen. Het heeft mij gestuurd naar wie ik ben. Indirect heeft het me gegeven wat ik wou. Wat ik niet mocht hebben, de verboden vrucht als het ware. Via improvisatie als achterpoort ben ik uiteindelijk toch geraakt waar ik wilde.

 

Waarom zou je improvisatie aan anderen aanraden?

Omdat improvisatie, in zijn essentie, je in een bepaald moment leeg laat zijn. Dat is de meest pure vorm van eenwording die je kan hebben. Het laat je eigen fantasie in het moment openbloeien. Weinig mensen zien improvisatie zo. Veel mensen zien het gewoon als iets dat grappig is, maar het is veel meer dan dat. Als je improvisatie lang genoeg doet, denk ik dat je als mens groeit en je jezelf leert toelaten. Met al je angsten en verlangens.
Als ik dat aan kinderen vertel, leg ik het vaak uit met een simpel voorbeeld. “Stel dat je op de trein aan het wachten bent en je herinnert je iets grappig. Ga je dan in lachen uitbarsten of houd je je in?” Ik denk dat we ons in onze Belgische cultuur vaak sterk beperken in ons zijn. Dat is wat improvisatie tewerkstelligt. Dat je de normale wereld, die aan normen vasthangt, doorbreekt. Het fijne is dat je met een groep improvisatoren een cirkel kan vormen en een wereld kan creëren waarin die normen niet meer bestaan. Dat het allemaal oké is.

 

Heeft improvisatie je levensbeeld beïnvloed?

Toch wel. Improvisatie heeft meer gemeenschappelijk met het leven dan je zou denken. Het leert je om te accepteren. Wat er op het moment in je opkomt of wat een andere acteur je aanreikt in een scène moet je accepteren. En je mag daar niet over oordelen. Accepteren en niet oordelen zijn in het echte leven ook belangrijk. Niet uitstellen is ook een van de regels van improvisatie. Als je de actie uitstelt, wordt een scène al gauw saai. Ook deze regel kan je doortrekken naar het dagelijkse leven. Veel mensen maken plannen voor later, voor hun pensioen, maar vergeten soms in het nu te leven. Terwijl het enige moment dat we hebben het nu is, want wie weet wat gebeurt er morgen.

 

onderwerp van de foto

 

Beperken we ons te vaak in ons dagelijkse leven?

Ik vergelijk het leven graag met een trein die je vooruit brengt. Je kan op die trein blijven zitten en je nooit vragen stellen. Maar je kan ook even uitstappen aan een station, frisse lucht opsnuiven en eens kijken wat er buiten de trein gebeurt. Zo verrijk je jezelf en kom je mensen tegen die ook zijn uitgestapt. Ik denk dat veel mensen gewoon blijven zitten en nooit uitstappen. Want blijven zitten is natuurlijk comfortabel. Je hoeft niets te doen, kan rustig een boekje lezen en uit het raam kijken. De trein brengt je wel vooruit. Vanaf het moment dat je afstapt, moet je zelf je benen gebruiken en je plan trekken. Dat is niet altijd makkelijk. Maar het loont zeker wel de moeite. Maar ik wil niet met de vinger wijzen en zeggen dat er maar een juiste levenswijze is.

 

Je kan op die trein blijven zitten en je nooit vragen stellen. Maar je kan ook even uitstappen aan een station, frisse lucht opsnuiven en eens kijken wat er buiten de trein gebeurt. Zo verrijk je jezelf en kom je mensen tegen die ook zijn uitgestapt.

 

Denk je dat mensen veel meer kunnen doen met hun leven als ze af en toe eens uit die trein stappen? 

Ik vind het wel belangrijk dat mensen niet zomaar naar het eindstation gaan zonder zich vragen te stellen. Ik denk dat ze zo sneller zullen vinden wat ze willen doen met hun leven.

 

Wat zou je nu tegen je 18-jarige zelf zeggen?

Ik heb de reflex om te zeggen: “Ga het gewoon doen, schrijf je in voor het toelatingsexamen acteren.” Maar dan zou ik de loop der dingen veranderen en ik denk dat ik al bij al wel tevreden ben met hoe alles gelopen is. Ik heb heel interessante mensen leren kennen en leuke ervaringen opgedaan. Ik zou dus eerder zeggen “laat het gewoon gebeuren.” Want ik zou eigenlijk niets willen veranderen. En “ook al lijkt het soms misschien niet zo, alles komt wel goed.”

 

Als ik er nu bij nadenk is het makkelijk om te zeggen dat mijn ouders me nooit hebben laten acteren. Ik heb het mezelf ook gewoon nooit laten doen. Omdat ik zelf oordeelde dat het misschien niets voor mij was of dat ik er misschien niet goed genoeg in was.

 

Wat zou je aanraden aan mensen die zelf hun weg zoeken?

Om wat minder bang te zijn van de vrijheid. Wij hebben in onze maatschappij zo veel vrijheid om te doen wat we willen, maar dat gaat gepaard met een zekere angst om in die vrijheid te stappen. Dat is ergens ook improvisatie. Die angst voor vrijheid merk ik ook op als ik aan een beginnersgroep les geef. Als ik hen met niets voor de groep laat staan en hen zeg dat ze mogen doen wat ze willen, dan worden ze zenuwachtig en blokkeren ze. Het mooie aan improvisatie is dat je dit na verloop van tijd kan aanvaarden en dat je de vrijheid leert toelaten, zonder er bang voor te zijn. Ik zou mensen willen aanraden om niet bang te zijn en om even te stoppen op hun pad (uit de trein te stappen) en om even rond te kijken. Even na te denken of je aan het doen bent wat je wil en of er niets anders is dat je liever zou willen doen.
En om ook niet te snel te oordelen over jezelf. We kunnen maar al te snel zeggen dat de maatschappij te oordelend is, maar het begint allemaal bij onszelf. Als ik er nu bij nadenk is het makkelijk om te zeggen dat mijn ouders me nooit hebben laten acteren. Ik heb het mezelf ook gewoon nooit laten doen. Omdat ik zelf oordeelde dat het misschien niets voor mij was of dat ik er misschien niet goed genoeg in was. Dat toelaten begint dus vooral bij jezelf.

 

 

‘Niet oordelen, accepteren en in de vrijheid durven stappen.’ Of hoe improvisatie meer met het leven gemeen heeft dan je zou denken.

Na het interview haast ik me om, bij toeval, mijn trein te halen. “Op tijd afstappen, hé!” roept hij me nog na.

Foto’s: Nelly Geerts

Sophie Snoeckx
About me

GERELATEERDE BERICHTEN

Authenticiteitsdrang
Authenticiteitsdrang
06 - 01 - 2016
c86e08d8c85b37218e55b881f1896e3d
Waarom we doen wat we doen
30 - 11 - 2015
Improfestival
Mijn eerste improvisatie festival
16 - 11 - 2015
Mijn-Fantastische-Fout
De Fantastische Fout
22 - 10 - 2015
computer
Slecht
07 - 10 - 2015
verkleinendeoefeningen
Ego verkleinende oefeningen
26 - 02 - 2015
DSC_4549-web 4
Een les in The School of Life
07 - 11 - 2014
DSC07135
Prison Yoga
08 - 10 - 2014
Tara-high-res
Helping people
16 - 08 - 2014

REAGEER

Je e-mailadres wordt niet getoond. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *