Creating her own universe


Hoewel ik moet toegeven dat ik vrolijk werd van de glitter op mijn nagels tijdens het kerstfeest, is “nail art” normaal gezien niet zo mijn ding.
Toch volg ik Elfi online. Omdat ze zo anders durft te zijn en buiten de lijnen haar eigen universum kleur geeft.

Voor Elfi was nail art de poort om haar leven in het soms grijze België de kleur te geven waar ze naar verlangde. Ze ontdekte het in Thailand toen ze 19 was en heeft sindsdien al twee boeken uitgebracht.

In de pers wordt ze omschreven als het “vrolijke meisje”. Toen ik haar contacteerde voor dit interview, was ze meteen akkoord. Op één voorwaarde: we zouden haar verhaal niet verbloemen. Haar zomer zag er minder rooskleurig uit. Na acht maanden therapie mag de wereld weten dat altijd happy heus niet bestaat.

In haar fantasierijke appartement in Gent verwelkomt Elfi me samen met haar drie hondjes. Het ene creatieve project staat naast het andere uitgestald. Aan de muur hangt een slinger lichtjes en er branden zelfgemaakte kaarsen met glitter.
In de gezellige aanwezigheid van haar drie kleine rakkers doet ze haar verhaal uit de doeken.

 

Sinds je tien jaar geleden van Thailand terugkwam, heb je met volle overgave kleur naar België gebracht. Hoe verliep dat?

Op financieel vlak was dat zeker niet altijd even makkelijk, maar het was het wel waard.
Tien jaar geleden had ik een job in de chemiesector, waarin ik echt ongelukkig was. Nail art was het medium waardoor ik creatiever kon gaan leven. Ik startte met een webshop waarop ik allerlei kitcherige spullen verkocht. Na mijn uren stuurde ik die vrolijke pakketten de deur, maar dat werd al snel moeilijk om te combineren. Daarom nam ik het risico om mijn job in de chemiesector op te zeggen.
Niet makkelijk, want in onze maatschappij moet je bijna in een bedrijf werken om rond te komen. Van dat idee wilde ik af. Misschien wel in de eerste plaats om te bewijzen dat ik het zelf kon. Een koppig kantje van me, dat me helpt om telkens weer door te zetten en me doet verlangen naar meer.

Daarnaast wilde ik ook iets gaan doen met nail art. Ik wist dat de trend naar België zou overwaaien. Het idee van een boek speelde in mijn hoofd. Ik was er zo van overtuigd dat het kon werken dat ik vier nee’s van uitgevers verdroeg om uiteindelijk bij de vijfde groen licht te krijgen. Mijn doel was om via nail art een boodschap aan jonge meisjes mee te geven. Ik wilde tonen hoe je het “hokjes denken” en wat er sociaal aanvaard wordt aan de kant kan zetten, om gewoon fun te beleven en jezelf te zijn.
Ik bracht twee boeken uit, die nu in vijf landen te koop zijn. Dat vind ik nog steeds waanzinnig! Het doet me ook plezier, omdat het aantoont dat wanneer je echt in iets gelooft, je het kan bereiken!
 

Het enige wat ik nog kon doen was staren, ademen en pizza bestellen.

 

Deze zomer liepen je dromen niet zoals gepland. Wat gebeurde er?

De aanloop ernaartoe kan ik me niet precies herinneren, maar vorig jaar rond juni bevond ik me plots in een ongelooflijk zwart gat. Het was mooi weer en iedereen kwam buiten, behalve ik. Ik had me voorgenomen om aan mijn nieuwste boek te werken en nam deze taak erg serieus. Misschien wel té serieus want ik sloot me af van de buitenwereld. Al snel zat ik op mijn terras en bleef ik maar naar buiten staren. Nog nooit voelde ik me zo moe, terwijl ik voldoende sliep. Ken je die uitdrukking: ‘je hoofd laten zakken?’, mijn hoofd woog zwaar en ik kreeg bijna geen lucht meer. Het enige wat ik nog kon doen was staren, ademen en pizza bestellen…
Na een tijdje kreeg ik specials deals van die pizza site, zo voelde ik me toch nog een beetje speciaal… (lacht)
 

Je was toen aan een derde boek bezig?

Ja, ik had net een contract bij een nieuwe uitgever (WPG) om een volledig ander boek te schrijven. Dat was een geweldige kans! Ik wilde er een andere kant van mezelf mee laten zien en tonen dat ik meer ben dan het ‘meisje van de nagels’. Ironisch genoeg zou het gaan over het kleine geluk in jezelf. Net in de periode dat ik me nog nooit zo slecht voelde, moest ik eraan schrijven. Dat wrong enorm tegen, waardoor ik paniekaanvallen kreeg.
Ik kon niet meer. En ik liet het ook toe om het even niet te kunnen en om tijd voor mezelf te nemen.
Doordat ik al in therapie was, kon ik erover praten en uiteindelijk kwam ik hierdoor goed op weg naar wat ik echt met mijn leven wilde doen. De zoektocht naar wat je echt gelukkig maakt, is volgens mij iets dat continu kan veranderen. Het is alsof ik een paar nieuwe ogen kreeg en nu naar een heel andere wereld kijk. Ik heb al zoveel geleerd uit therapie.

 

Zoals?

Ik heb twee boeken uitgebracht, maar heb daar nooit bij stilgestaan. Altijd was ik maar bezig met de toekomst. Ik ging van het ene project naar het volgende en realiseerde mijn dromen. Maar door zo op te gaan in mijn dromen, ontweek ik de realiteit: vanbinnen was ik echt ongelukkig en dat wilde ik maar niet toegeven. Ik verschool me achter een vrolijke muur via mijn blog en mijn droomwereld. Ze waren een afleiding van mijn diepere problemen. Af en toe kreeg ik een klap en voelde ik me wel verdrietig. Maar dan focuste ik me al snel weer op de positieve dingen, zodat die kern niet werd aangepakt.
Waar ik vroeger vooral vluchtte naar een droomwereld, gebruik ik nu mijn dromen en creativiteit als kracht. Ik sta nu meer met mijn beide voeten in de realiteit. Zeg nu zelf, met een droomwereld ben je niets, als de realiteit niet goed zit.

Met emoties heb ik ook moeten leren omgaan. Ik kon vrolijk en verdrietig zijn, maar met teleurstelling en vooral boosheid kon ik niet om. Me boos voelen kon ik wel, maar ik kon het niet uiten. Nu heb ik voor mezelf een creatieve manier gevonden om dat wel te doen. Als je iedere emotie accepteert en er laat zijn, zonder er een verhaal aan vast te koppelen, is dat zo bevrijdend.
Misschien wel de grootste les die therapie me leerde, is om dingen niet persoonlijk te nemen. Iedereen heeft zijn verhaal. Je kan je niet puur op een actie of uitspraak baseren. De achtergrond van mensen is belangrijk. Dat kan natuurlijk niet altijd als excuus gebruikt worden, maar het helpt me wel om te relativeren.
Het enige wat ik kan doen is hard aan mezelf werken, een bewuste keuze want dat is écht werken en niet altijd makkelijk, om te kijken naar mijn gevoel en er mijn verantwoordelijkheid voor te nemen. En eerlijk te zijn over mijn gevoel, ook al voel ik me er niet prettig bij ik zeg het toch. Vanaf het moment dat je gewoon open zegt wat je voelt, krijg je reacties terug die verbazend goed zijn.

 

onderwerp van de foto

 

Als je iedere emotie accepteert en er laat zijn, zonder er een verhaal aan vast te koppelen, is dat zo bevrijdend.

 

Ondanks je moeilijkheden leek het toch of je met gemak dingen creëerde. Was dat zo?

De laatste drie jaar kon ik inderdaad dingen verwezenlijken, maar daar moest ik heel wat moeite voor doen. Op momenten was dat echt frustrerend. Ik voel nu dat die uiterlijke strijd te maken had met alles wat vanbinnen niet was opgelost. Je buitenwereld is altijd een reflectie van hoe je je binnenin voelt.
Ik heb zo tegen mezelf gevochten! Maar als ik nu terugkijk vind ik het heel fijn dat ik door dat proces gegaan ben en rust heb gevonden.
Pas nu, twee jaar later, kan ik me trots zijn op wat ik bereikt heb.
 

In de pers wordt je steeds als het “vrolijke meisje” omschreven. Hoe voelt dat?

Ik ben een eeuwige optimist (lacht) Maar ik ben verre van perfect en niet altijd happy. Ik snak zo naar meer echtheid. Soms wil je toch gewoon eens hard “fuck” kunnen roepen. Wel, FUCK PERFECT.
Ik deel de laatste tijd daarom vaker mijn mindere dagen op sociale media. Naast het bevrijdende effect ervan, is het fantastisch hoe veel mailtjes ik krijg van jonge meisjes die hun hart even willen luchten. Ik denk dat ze zich beter voelen omdat ze weten dat ze niet alleen zijn. Therapeutisch daarop antwoorden doe ik niet, maar ik reageer wel op elke mail.

 

Je buitenwereld is altijd een reflectie van hoe je je binnenin voelt.

 

Je therapie ging helemaal naar je kern, zei je. Had je dan een crisis waarin je je afvroeg wie je dan wel was?

Ja, super hard! Op een gegeven moment zei mijn therapeute dat ze trots was op de weg die ik al had afgelegd. Dat vond ik gek want ik voelde me nog nooit zo verloren als toen. Ik was niet meer het meisje dat ik was, omdat ik wist dat ik bepaalde dingen niet voor mij werkten en ik ze moest stopzetten. Maar ik wist ook nog niet waar ik naartoe ging en had zelfs amper nog dromen. Voor de paar dromen die ik wel had, had ik al zeker niet de moed om ze te realiseren. Het was een soort van twilight zone. Enkel dat boek was op dat moment nog mijn houvast.

 

En dan besliste je om je derde boek niet meer te publiceren. Hoe zwaar viel die beslissing?

Dat was een van de moeilijkste, maar ook een van de meest volwassen beslissingen die ik ooit genomen heb. Ik regelde een meeting met de uitgever, omdat het was me opgevallen dat we beiden andere verwachtingen hadden over het boek. We konden onmogelijk nog wegkijken van die realiteit. Ik gaf toe aan mezelf dat ik me op dat moment niet sterk genoeg voelde. In de eerste plaats was ik bang dat ik contractbreuk zou plegen en meer nog dat ze me niet meer wilden. Het was tenslotte de eerste keer dat ik met hen samenwerkte. Ze leerden me dan ook kennen in een periode dat ik vooral op zoek was naar mezelf. Toen ik eerlijk toegaf dat ik het niet meer kon, was dat zo’n verlossing. Op die manier creëerde ik de ruimte om te ontdekken wat ik echt wilde gaan doen. Dat voorstel van mijn nieuwe plannen heb ik ingediend en het hele team was meteen enthousiast. Op één voorwaarde: geen gepush meer doorheen het proces, een keuze die ik vooral voor mezelf maakte.
 

onderwerp van de foto

 

Hoe zou je jouw job omschrijven?

Ik krijg vaak de vraag wat ik nu eigenlijk doe. Daar kan ik geen bepaalde jobomschrijving voor geven en dat wil ik ook niet. De maatschappij wil etiketten kunnen plakken. Ik wil vooral het beste maken van waar ik op dat moment plezier uithaal. Is dat schrijven, dan zal ik schrijven. Is dat schilderen, wie weet begin ik wel te schilderen,… Ik wil mezelf blijven uitdagen, maar ik wil me vooral goed voelen bij wat ik doe. Dat is nu het allerbelangrijkste geworden. Gedaan met anderen te pleasen en niet eerlijk te zijn tegenover mezelf. Dat is echt verleden tijd! Trouw blijven aan mezelf zie ik als een prioriteit. Daar kan ik nu eenmaal geen label op plakken. Het is een lang proces, maar ik geloof dat ik het op die manier, op ‘mijn manier’ ga maken.

 

Heb je op dit moment nog andere dromen?

 
Ik ben heel blij dat ik dit platform voor mezelf gecreëerd heb, maar ik heb afscheid genomen van de oppervlakkige kant van het blogleven. Zo voelt het toch voor mij aan. Ik wil meer. Ik wil jongeren echt kunnen inspireren en hen helpen in hun eigen wereld. Ik wil opnieuw dingen aanleren. In het najaar start ik daarom met de studie Creatieve Therapie en Jongeren Coaching. Vroeger waren, voor Flair werken of boeken schrijven mijn ultieme dromen. Hoe je het ook draait of keert: het is leuk dat er iets over je geschreven wordt. Maar op de één of andere manier heb ik daar nu rust in gevonden en hoef ik de spotlights niet meer. Als ik dan toch aandacht krijg, wil ik laten zien hoe je de wereld een stukje mooier kan maken. Door jezelf te zijn. Gek toch hoe mijn dromen op acht jaar zo veranderd zijn.

 

Was je vroeger in therapie geweest, had je leven er dan anders uitgezien?

Ik denk het niet. Alles wat er gebeurd is, heeft me klaargestoomd voor wat er nu moet komen. Iedere stap in een proces is noodzakelijk. Alles wat ik heb beslist, wat ik heb gedaan, de vele “nee’s” die ik kreeg; het hoorde allemaal bij de weg waarvoor ik gekozen heb.
Daarom heb ik het als geheel mooi kunnen afsluiten en het in een soort van wandkast kunnen zetten. Ik zal er nog wel naar kijken, maar ik laat het ook met plezier achter. Nu heb ik zin in een meer authentieke weg. Mijn nieuwe boek en mijn studie creatieve therapie horen daarbij.
Ik heb dus opnieuw plannen, maar wie Elfi exact in de zomer zal zijn, laat ik aan de verrassing van het leven over!

Het vraagt bakken vol lef om een boek dat klaar is niet in publicatie te laten gaan. Dat is hoezeer Elfi naar hart luistert. Prachtig om te zien hoe nu ze zelf haar problemen heeft aangepakt, ze op haar beurt jongeren kan gaan helpen.
Het authentieke pad is op het eerste zicht misschien niet altijd het makkelijkste, maar zoals Steve Jobs zei:
in the end all the dots connect.

Sophie Snoeckx
About me

GERELATEERDE BERICHTEN

Authenticiteitsdrang
Authenticiteitsdrang
06 - 01 - 2016
Mijn-Fantastische-Fout
De Fantastische Fout
22 - 10 - 2015
computer
Slecht
07 - 10 - 2015
anais
Een lege agenda en de kleine Picasso
23 - 01 - 2015
IMG_1157
Let’s spice up my cooking!
01 - 08 - 2014
10485898_10152136695877301_1701469450_n
Entrepreneurship
09 - 07 - 2014
556920_4605035680505_916423593_n
PAINTING
30 - 12 - 2013
IMG_1698
People care
05 - 12 - 2013
Mademoiselle-1
DANCING
13 - 11 - 2013

1 REACTIES

miss pixie
Reply 26/01/2016

Heel veel hartjes voor deze straffe madam ♡

REAGEER

Je e-mailadres wordt niet getoond. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *