PAINTING


Of een passie voor psychologie. Want Charlotte de Cock verdiept zich in verschillende leefwerelden om die nadien in een eigen interpretatie op doek over te brengen. Nog maar 26 is ze en één brok creativiteit. Haar inspiratie haalt ze uit alles wat ze ziet, leest, hoort, voelt of ruikt. Het leven is voor haar als een groot vat waar ze continu ideeën uit tapt.

Ik ontmoet haar op de plek waar het allemaal gebeurt: bij haar thuis. Daar in haar kleine atelier schildert ze het liefst van al, liever nog dan in de grote ateliers waar ze soms werkt.

 

onderwerp van de foto

 

Charlotte kreeg een paar lessen in schilderen tijdens haar jaren op de kunsthumanoria. Ze vond het meteen heerlijk om verschillende werelden op doek tot leven te kunnen brengen, maar haar schilderijen kregen heel wat commentaar van leerkrachten. Die wezen haar op dingen die niet goed waren, die zo niet hoorden te zijn. Zij zelf vond haar werken origineel en wilde liever haar eigen ding doen dan mee te gaan in de gangbare blik op de werkelijkheid, in de schoolse mentaliteit. Ondertussen hing een van haar werken op in de winkel van haar moeder, waar het al snel aan een behoorlijke som verkocht werd. Charlotte besloot te stoppen met school. Ze had nog geen jaar schilderlessen gehad.

Charlotte: Het was een ongelooflijk gevoel toen ik op mijn 19 die eerste envelop met geld in mijn handen had. Ik heb niet lang moeten twijelen om mijn studies stop te zetten en volledig voor het schilderen te gaan. Ik heb heel veel geoefend. Nog altijd zoek ik trouwens naar uitdagingen in het schilderen. Zo had ik bijvoorbeeld een thema waarin veel water voorkwam. En dan denk je water, hoe ga ik dat doen? Dan blijf je proberen en iedere keer opnieuw geraak je een stap verder. Het is een soort van zelfstudie. Nu ben ik aan een nieuw thema bezig dat me enorm uitdaagt. Ik ben wel heel onzeker. Bij elk schilderij twijfel ik nog of het wel goed genoeg is. Maar dat zorgt er ook voor dat ik keer op keer het beste van mezelf geef.

 

Waaraan denk je als je aan het schilderen bent?

Als ik echt een probleem heb, wordt dat nog erger in mijn hoofd wanneer ik aan het schilderen ben. Maar ik kan ook enorm wegdromen. Vaak schilder ik op techno. Dan staan mijn gedachten op 0 en ben ik echt weg. Daarna kan ik staan trillen omdat ik zo geconcentreerd was. De tijd vliegt dan voorbij en ik verschiet ervan hoe veel ik geschilderd heb. Ik geraak in een soort van trance. Maar dat klinkt zo cliché!

 

Geraak je dan in de flow, zoals ze dat wel eens uitdrukken?
Ja, maar dat heb ik wel vaker. Ook met koken, met kleren maken, met muziek.

 

Vaak schilder ik op techno. Dan staan mijn gedachten op 0 en ben ik echt weg. Daarna kan ik staan trillen omdat ik zo geconcentreerd was. De tijd vliegt dan voorbij en ik verschiet ervan hoeveel ik geschilderd heb.

 

Wat doe je het liefst?

Schilderen blijft mijn ‘main thing’. Maar ik doe ook altijd iets on the side. Zo heb ik de laatste tijd heel vaak muziek gedraaid op feestjes. Dat ben ik nu weer beu. Momenteel organiseer ik graag evenementen. Daarin laat ik me ook graag creatief gaan, zodat het meer wordt dan een doorsnee evenement. Het moet een totale ervaring zijn voor de feestvierders. Deze zomer organiseerde ik Barefoot en nu ben ik volop de wintereditie aan het plannen. Ik ga er nog niet te veel over verklappen, maar het belooft weer geweldig te worden!

 

onderwerp van de foto

 

Is schilderen soms eenzaam?

Ja, toch wel. Daarom is ‘Barefoot’ ideaal om ermee te combineren. Ik kom daardoor met veel mensen in contact. Dat heb ik nodig. Ik ben veel te sociaal om altijd alleen te zijn.

 

Je bent anderhalfjaar geleden in LA gaan wonen. Wat heeft je daar toe aangezet?

Twee jaar geleden zat ik met veel schulden. Dan kende ik echt een dieptepunt en wilde ik even van alles en iedereen weg om opnieuw te beginnen. Ik maakte een zalige, ongeplande reis langs de westkust van Amerika. Daar kwam ik van het ene avontuur in het andere terecht. Daar, rijdend op de grote wegen, kon ik pure rust vinden.

 

Je hebt in LA ook een tentoonstelling gehad. Hoe hoe heb je dat voor elkaar gekregen?
Die reis van een maand eindigde ik in LA. Ik ben een enorme fan van Vincent Gallo en had hem gecontacteerd om elkaar eens te ontmoeten. De dag voor mijn vertrek kreeg ik een mail van hem en spraken we af in een koffiebar. De eigenaar van de koffiebar vroeg me hoe ik Vincent Gallo kende en toen ik hem zei dat ik Vincent wilde schilderde, wilde hij meteen mijn werken zien. Hij bood me aan te exposeren en het is door hem dat ik terug naar LA ben gegaan. Ik ben daar ook aan een nieuw thema begonnen, waar niemand hier nog iets over weet. Het is een frisse start voor mij. Ieder weekend ging ik daar naar de woestijn, dat had echt iets magisch en bracht me zo veel rust.

 

Ga je terug naar LA?

Ik weet nog niet wat het plan is. Wie weet wat gebeurt er hier nog. In de zomer wil ik hier graag terug Barefoot organiseren. Ik mis LA wel enorm. Er staan trouwens nog veel spullen van mij, dus ik moet sowieso nog terug.

 

Wil je nog veel reizen?

Mijn plan was misschien wel om, zoals in LA, drie maanden ergens te wonen, er te schilderen en op het einde een tentoonstelling te houden. Dus bijvoorbeeld drie maanden in Dubai, dan drie maanden in Japan en dan weer ergens anders. Dat is een leuke manier om te reizen, mensen te leren kennen, maar ook te werken. Gewoon perfect! Dan zie je de wereld en leer je mensen van overal kennen, wat ook goed is voor je schilderijen.

 

onderwerp van de foto

 

Hoe ziet je ideale dag eruit?
Vroeg opstaan, dat sowieso. Een uurtje neerzitten met een koffie, om wakker te worden en wat te acclimatiseren aan de dag. En dan… schilderen. Met veel muziek. Tegen de namiddag stoppen en dan alleen de woestijn ingaan. En daarna aperitieven met vrienden.
En mijn vriendje! De woestijn ingaan met mijn vriendje!

 

Mijn vriend brengt me rust en kalmeert me. Anders kan ik een losgeslagen projectiel zijn. Ik ga dan de nacht in en doe dingen die ik niet hoef te doen. Dat is niet bevordelijk voor mijn creativiteit.

 

Is er veel veranderd aan je creativiteit sinds je een relatie hebt?

Nee. Da’s goed. Mijn vriend brengt me rust en kalmeert me. Anders kan ik een losgeslagen projectiel zijn. Ik ga dan de nacht in en doe dingen die ik niet hoef te doen. Dat is niet bevorderlijk voor mijn creativiteit. Hij werkt en heeft meer structuur in zijn leven, wat voor mij heel goed was. Dat had ik even nodig.

Afsluiten met een citaat komt altijd filosofisch over. Welke mag het zijn?

“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirious of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars.”

Mooi citaat van de schrijver Jack Kerouac. En laat de mensen die hij erin beschrijft net de mensen zijn die me ook zo boeien. Dat zijn de mensen die maken dat ik zo graag interviews afneem. Het zijn levens die me intrigeren en waarvan ik alles wil weten.

www.charlottedecock.com

Foto’s: Morgan Moller

Sophie Snoeckx
About me

GERELATEERDE BERICHTEN

GERMANUS_JANA_ELFIUNICORN_02
Creating her own universe
25 - 01 - 2016
c86e08d8c85b37218e55b881f1896e3d
Waarom we doen wat we doen
30 - 11 - 2015
Improfestival
Mijn eerste improvisatie festival
16 - 11 - 2015
Mijn-Fantastische-Fout
De Fantastische Fout
22 - 10 - 2015
computer
Slecht
07 - 10 - 2015
anais
Een lege agenda en de kleine Picasso
23 - 01 - 2015
DSC_4549-web 4
Een les in The School of Life
07 - 11 - 2014
DSC07135
Prison Yoga
08 - 10 - 2014
Tara-high-res
Helping people
16 - 08 - 2014

REAGEER

Je e-mailadres wordt niet getoond. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *