Authenticiteitsdrang


Er is iets verfrissends aan een nieuw jaar beginnen. In wezen verandert er niets. We beginnen gewoon een nieuwe maand, die een wijze man op een inspiratievolle dag tot de eerste heeft gedoopt. (Of hoe gaat dat dan?) Maar als kleine optimist en grote dromer geeft dat begin van de kalender me toch een ‘Alles Is Mogelijk’-gevoel.

“Wat mag ik u wensen?” is dé vraag die aan de meet vrolijk over de tongen gaat en ons tot lichte zelfreflectie stemt.

Wel, als ik dan één wens moet uitkiezen dan is het authenticiteit.

Een paar maanden geleden kon ik tijdens het kijken naar een geïmproviseerde dansvoorstelling mijn blik niet afwenden van één meisje in het bijzonder. De hele voorstelling lang volgde ik al haar bewegingen, niet wetende waarom zij precies dat magnetische effect op me had. Toen ik er later aan terugdacht wist ik het: ze was volledig zichzelf. Open en kwetsbaar, en tegelijkertijd overtuigd van iedere beweging die ze maakte. Er is niets aantrekkelijker dan dat.
 

Open en kwetsbaar, en tegelijkertijd overtuigd van iedere beweging die ze maakte.

 
Ik voel de laatste tijd een enorme drang om alle lagen van mij af te gooien tot enkel mijn pure zelf overblijft.

Toen ik tijdens de warme (ja, letterlijk en figuurlijk) kerstdagen naar oude kinderfoto’s keek, zag ik die puurheid. Als ik in de spiegel kijk, voel ik dat ik me op een bepaalde manier inhoud om te worden wie ik écht ben. Die weerstand manifesteert zich de laatste maanden als een gespannen gevoel in mijn buik.

Tijdens het Mexicaanse nieuwjaarsfeestje keek ik samen met een vriendin terug op 2015.
Daar op de grond, met onze Margarita’s en onze doorlopende wenkbrauwen, besefte ik nogmaals hoe je vaak meer leert van goede vrienden en familie dan uit boeken.
Als zo sprak zij de volgende oprechte woorden over mijn zoekende jaar:
“Het is zoals als je van een kop koffie houdt in de ochtend en je dan tien verschillende pakken koffiebonen in huis haalt en verschillende filters om ze allemaal uit te testen. In plaats van gewoon te genieten van die kop koffie.”

Eerlijk en heerlijk. Ironisch genoeg ben ik in 2015 tijdens mijn zoektocht naar mezelf, mezelf wat kwijtgeraakt. De boog stond te hard gespannen. Ik dacht zo veel na over wat ik leuk zou vinden, dat ik niet meer kon voelen wat ik echt leuk vond.
Moe van het vechten, heb ik beslist om de yogalessen zoals ik ze nu geef te stoppen. Die lesvorm past niet meer bij mij. Mijn gevoel zegt dat ik op een andere manier ga lesgeven, maar dat ik eerst even een ademruimte nodig heb.
 

Loslaten wie ik denk te zijn om te worden wie ik ben.

 
Loslaten wie ik denk te zijn om te worden wie ik ben.
Dat is mijn yoga- en improvisatielessen pas echt in de praktijk brengen.
Even niet concreet weten wat ik wil doen en in het onbekende durven stappen. Niet forceren. En geen weerstand bieden tegen de verandering.
Het voelt ongelooflijk akelig, maar ergens voel ik ook een dieper vertrouwen. Dan denk ik opnieuw aan mijn wens: authenticiteit.

Sophie Snoeckx
About me

GERELATEERDE BERICHTEN

swimming-dog-
Waar ben je eigenlijk mee bezig?
08 - 02 - 2016
GERMANUS_JANA_ELFIUNICORN_02
Creating her own universe
25 - 01 - 2016
c86e08d8c85b37218e55b881f1896e3d
Waarom we doen wat we doen
30 - 11 - 2015
Facebook
Ik was verslaafd aan Facebook
23 - 11 - 2015
Improfestival
Mijn eerste improvisatie festival
16 - 11 - 2015
Mijn-Fantastische-Fout
De Fantastische Fout
22 - 10 - 2015
verkleinendeoefeningen
Ego verkleinende oefeningen
26 - 02 - 2015
IMG_1031
De burn-out, het taboe voorbij
18 - 11 - 2014
DSC_4549-web 4
Een les in The School of Life
07 - 11 - 2014

1 REACTIES

anna berg
Reply 30/07/2016

Hoe langer hoe meer mensen zijn daarnaar op zoek. Ik heb altijd al problemen gehad met mensen die niet authentiek zijn.

REAGEER

Je e-mailadres wordt niet getoond. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *