Laat nu maar los


Eén voor één kijk ik ze in de ogen en ik beeld mij in dat mijn ziel hen gekozen heeft. Sommigen geloven dat wij het eigenlijk zijn die onze ouders kiezen. Dat vind ik mooi en wil ik ook geloven.

We zitten op een terras in de herfstzon.

Ik proef mijn koffie. Voel de warmte door mijn lichaam gaan.

De zonnestralen op mijn gezicht.

Op hun gezicht.

De prachtige kleuren van de herfst rondom ons.

Het is een gouden moment.

Zo mooi dat ik het in mijn portefeuille zou willen steken om het altijd bij me te dragen.

 

Daar worstel ik soms mee. Met loslaten.
Alles gaat altijd voorbij. Zowel de leuke als de minder leuke gevoelens.
Anicca, zoals ze dat in het boeddhisme zeggen. Niets is permanent.

 

De koffie is op.

De zon gaat onder.

Ik ga naar huis.

Alleen.

 

Hoewel ik het heerlijk vind om alleen te wonen, voel ik nu toch een zweem van eenzaamheid opkomen. Ik zou iets willen eten of mijn toevlucht zoeken tot sociale media, een boek of een film. Of vrienden bellen en mee op café gaan. Het is ten slotte zaterdagavond.

 

In plaats daarvan laat ik de eenzaamheid volledig toe.
Ik proef ze, ruik ze, voel ze, zie het hele kleurenpallet en vang haar stilte op als een radar

En laat ze dan los.

Laat los.
Ik voel me 100 ton lichter en de drang naar eten en andere afleiding is weg.
Door gewoon te voelen.

 

Zoals de bomen ons dit seizoen ook laten zien

hoe mooi

het kan zijn

om los te laten.

 

Sophie Snoeckx
About me

GERELATEERDE BERICHTEN

101401429079504030_pBwGS7Le_c
Disconnect to Reflect
27 - 05 - 2014

REAGEER

Je e-mailadres wordt niet getoond. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *