Mijn eerste improvisatie festival


Na een met zes uur vertraagde vlucht kom ik ’s avonds laat aan in mijn kamer van de hostel. Ik ben in Barcelona voor mijn allereerste improvisatie festival: the Big IF. Een Canadese deelneemster verwelkomt me vrolijk en vraagt wat later wanneer ik moet optreden. Was dat dan niet gewoon de laatste dag? Alsjeblief zeg niet dat het morgen is…?!

Ze zoekt het op. Het is morgen.
 
Vanaf dat moment bevind ik me op de droomachtige rollercoaster van het improvisatie festival. Het heeft me enkele dagen gekost om alles te verwerken wat er die week op me is afgekomen.

In de ochtend en in de namiddag had ik workshops van drie uur en ’s avonds een show van vier uur. Het ene moment ging in het andere over en voor ik het wist zat ik op het vliegtuig naar België. Met dat soort euforisch gevoel waardoor mijn moeder steeds denkt dat ik de man van mijn leven ben tegengekomen. De high on life die me doet beseffen dat ik op het juiste pad zit.
 
Voor zij die zich niets kunnen voorstellen bij improvisatietheater: dat is theater dat zonder voorbereiding op het moment zelf gecreëerd wordt. Het is prachtig wanneer de spelers en het hele publiek allemaal in het moment gezogen worden. Dat kan de grappigste en meest ontroerende momenten opleveren.
(Meer over de pracht van improviseren vind je in dit interview: www.sovie.be/interview/acting.)
 
De eerste avond van de optredens is het dus al aan mij. Ik zit tussen het publiek te kijken naar fantastische improvisatiespelers die voor mij op het podium schitteren, wetende dat het straks mijn beurt is. Kleiner en kleiner wordend op mijn stoel, tot ik er bijna afglijd. “Ik ben klaar om te falen.”, gaat het door mijn hoofd. Wat is ten slotte het ergste dat er kan gebeuren? Dat ik van het podium val, mijn nek breek en besef dat ik mijn verzekering nog niet heb afgesloten.
 
Even voor het optreden warmen we met de hele groep op: twaalf man uit verschillende landen.
De opperste staat van alertheid tijdens zo’n opwarming is geweldig. Iedereen is compleet daar met lichaam, geest en ziel. Zien hoe anderen zenuwachtig zijn maakt mij op sadistische wijze rustig. Maar het eenheidsgevoel dat er heerst, kan daar ook iets mee te maken hebben.
Ik geniet van ieder moment van de opwarming en dan, wanneer we als kruising van giechelende pubers en domste mopjes eerst makende café-gangers achter het gordijn staan, hoor ik hoe we aangekondigd worden. Het publiek applaudisseert. Het is tijd.

 

We staan aan de zijkant van het podium en wanneer we willen, mogen we in de scene stappen. Met twaalf improvisatoren moet je dus snel zijn om je beurt te nemen. Uiteindelijk speel ik één korte scene op de voorgrond en wat bijrollen. Waaronder ik watertrappel op het podium. (Watertrappelen met één vinger van elk hand omhoog is iets dat we blijkbaar enkel in België doen, trouwens. Wat je al niet bijleert op zo’n internationaal festival.)
Voor ik het weet, gaat het licht uit en wordt er opnieuw geapplaudisseerd. Tot zover mijn eerste podiumervaring. Het was niet bijzonder veel, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb!

 

Improviseren gaat om nog zo veel meer dan op het podium staan. Ik hoor van een ingenieur dat hij er veel meer actie door onderneemt in zijn job. Een andere man vertelt me hoe zijn sociale relaties enorm verbeterd zijn en de Canadese vrouw is veel minder streng voor zichzelf.

 

Na amper vier dagen voelt het of ik in één grote familie zit: de improvisatoren zijn super open, waardoor we meteen fantastische connecties kunnen maken. Door het festival heb ik ontdekt hoeveel ruimer de improvisatiewereld is dan ik hier in België besefte. Ongelooflijk hoe we soms zo ergens in kunnen zitten dat we niet beseffen dat er ook nog andere mogelijkheden zijn.

 

Ik heb ook zo veel over mezelf bijgeleerd. Ik durf te zeggen dat ik bijna meer heb geleerd dan tijdens de 10 daagse vipassana. (www.sovie.be/vipassana)

Maar misschien moest ik eerst alleen en in stilte naar binnen keren, voor ik over mezelf kon leren met anderen erbij.
Ik voel me in ieder geval sterker in mijn schoenen staan.

Als een klein kind heb ik zin om de rest van de snoepwinkel te ontdekken. Wie weet wat voor magische kleuren, geuren vormen en smaken kom ik nog tegen?

Sophie Snoeckx
About me

GERELATEERDE BERICHTEN

Authenticiteitsdrang
Authenticiteitsdrang
06 - 01 - 2016
c86e08d8c85b37218e55b881f1896e3d
Waarom we doen wat we doen
30 - 11 - 2015
Facebook
Ik was verslaafd aan Facebook
23 - 11 - 2015
Mijn-Fantastische-Fout
De Fantastische Fout
22 - 10 - 2015
computer
Slecht
07 - 10 - 2015
verkleinendeoefeningen
Ego verkleinende oefeningen
26 - 02 - 2015
DSC_4549-web 4
Een les in The School of Life
07 - 11 - 2014
Tara-high-res
Helping people
16 - 08 - 2014
10485898_10152136695877301_1701469450_n
Entrepreneurship
09 - 07 - 2014

1 REACTIES

Truyken
Reply 16/11/2015

Super Sophie, wat heerlijk om te lezen! Nog improvisatie-initiatieven en ik ga graag mee! :) x

REAGEER

Je e-mailadres wordt niet getoond. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *