Mijn Vipassana experiment


“Veel plezier! Ik bedoel: veel succes!”, was de licht ongemakkelijke verwelkoming die ik kreeg van de man op de oprit. Ik ben aangekomen in een prachtig stuk natuur in Limburg voor mijn tien dagen zwijgen en mediteren. Meteen moet ik mijn GSM afgeven en het reglement goedkeuren
Ben je zéker dat je hier de volledige tien dagen zal blijven?
Oei, wat een serieuze toon. Kan iemand zoiets dan echt met zekerheid weten? Ik besef dat ik het moeilijk zal hebben, maar dat de koppigheid in mij ervoor zal zorgen dat ik niet opgeef.

Ik krijg een kamer toebedeeld met zes bedden. Bed opgedekt, vintage klokje uitgestald, toiletzak op zijn plaats gezet. Lezen of schrijven mogen al niet meer, dus leg ik me languit op mijn bed. Op kamp voor tien dagen, zo lijkt het wel.
Op kamp zonder boek, dat is exact wat ik nodig heb. De laatste tijd lijk ik een studeeraholic, als zoiets al bestaat. Ik wil steeds meer bijleren. Als ik een boek uitheb, kan ik niet kiezen welke van vijf boeken mijn volgend slachtoffer wordt. Langs de ene kant is dat zeker positief, maar langs de andere kant hebben boeken en studies ook hun incubatietijd nodig. Ik geloof daarnaast ook dat we meer weten dan we denken, maar we vaker de tijd moeten nemen om te luisteren naar die wijsheid. Bij deze: 10 dagen bootcamp!

Stilaan sijpelen de andere vrouwen binnen om hun plekje kamp-klaar te maken. ‘s Avonds krijgen we soep, uitleg over de regels en dan gaan we voor de eerste keer naar de meditatiehal. De 40 mannen nemen links plaats op meditatiekussens, de 40 vrouwen rechts. Voor de mannen zit er mannelijke leraar, voor de vrouwen een vrouwelijke lerares en assistent-lerares. Verder zijn de eetzalen en wandelpaden trouwens ook volledig gescheiden. (Net dat gescheiden zijn brengt een spanning met zich mee vind ik, maar dat terzijde. We zijn hier om te mediteren!)
Veel zeiden de leraren niet. Alles verliep via audio, waarop we de stem van Goenka hoorde. Goenka was een zakenman uit Myanmar die last had van enorme migraine. Toen de beste dokters van de wereld hem niet konden helpen, gaf hij uiteindelijk Vipassana een kans. Hij geraakte verlost van zijn migraine, maar ontdekte dat de techniek nog zo veel meer voordelen bood. Sindsdien verspreidde hij Vipassana over de rest van de wereld.

Onze instructies om te mediteren krijgen we dus in het Engels met een heerlijk accent.
“Work patiently and persistenly and you’re bound to be successful. Bound to be successful.” Zo waar, Goenka!
Na de meditatie om negen uur is het bedtijd voor de kampleden en om vier uur worden we door gongslagen gewekt. Ik stoot me drie keer aan mijn bed en moet opletten dat ik niet in de lach schiet. Want als oogcontact verboden is, weet ik niet welke sancties er op de slappe lach zouden bestaan.
In de manenschijn lopen we achter elkaar aan naar de meditatiehal om onze dag te beginnen. “HOE VREEMD IS DIT?” denk ik met een glimlach op mijn gezicht. Het psychologische experiment kan beginnen!
Iedere dag verloopt volgens een strak schema:
4u30 – 6u30: mediteren in de zaal of op je eigen kamer
6u30 – 8u: ontbijt + rust
8u – 9u: groepsmeditatie in de zaal
9u – 11u: mediteren in de zaal of op je eigen kamer
11u – 13u: middagmaal + rust
13u – 14u30: in de zaal of op je eigen kamer
14u30 – 15u30: groepsmeditatie in de zaal
15u30 – 17u: mediteren in de zaal of op je eigen kamer
17u: thee en fruit
18u – 19u: mediteren
19u – 20u30: lezing door Goenka
20u30 – 21u: groepsmeditatie in de zaal

De eerste dagen fixeren we onze aandacht op een klein deel van ons lichaam om onze geest te verscherpen. Dat voelt letterlijk aan als het trainen van een spier en was meer dan nodig. Op dag vier leren we de echte Vipassana techniek, waarbij we onze aandacht stuk voor stuk over ons lichaam laten gaan om de dingen te voelen zoals ze op dat moment zijn. Niet zoals we zouden willen dat ze zijn. Dat vind ik zo mooi aan de techniek: je observeert de natuur zoals die is. Het gewaarworden van de verschillen sensaties zorgt ervoor dat je steeds bewuster wordt. Het belang van gelijkwaardigheid wordt vaak herhaald. Of je nu aangename of minder aangename sensaties (zoals pijn of hevige jeuk) voelt, onthoud dat alles voorbij gaat. Eén van de belangrijkste natuurwetten is de wet van de vergankelijkheid. Door dat te onthouden, worden we minder afhankelijk van verlangen en afkeer. De twee gevoelens die ons vaak tot slaaf maken in ons dagelijks leven. Het voelt bevrijdend om er meer en meer van los te komen.
Het verlangen naar bananen om 17u, nam toch nog de bovenhand bij de meeste vrouwen. Er werd net niet gevochten. Als kleine Bourgondiër kon ik verrassend goed tegen het niet eten ’s avonds. Ik had zelfs bijna geen fruit nodig. Je verbruikt dan ook amper energie als je 12 uur per dag neerzit.

De tien dagen verliepen met ups en downs, maar waren minder heftig dan ik had verwacht. Het niet communiceren was interessant. Je kon volledig op jezelf gericht blijven en jezelf nog beter observeren. Toch begon ik het praten en het lachen naar anderen wel te missen. Ik kon zo genieten van ergens in de verte of op straat stemmen op te vangen. Dan bleef ik net iets langer bij die struik staan. Net zoals ik iets langer met gestrekte benen mijn veters knoopte, om stiekem te genieten van een yoga-oefening.
Op de wc gaf ik mezelf soms vuistjes in de spiegel na een goede meditatiesessie of zei ik “go team Snoeckx” om mezelf te motiveren. En als ik tegen een blok van 4 uur mediteren opzag, kwamen er ook wel eens scheldwoorden uit.

Soms wilde ik echt vertrekken. Niet omdat ik te donkere plekken in mezelf tegenkwam, maar omdat ik het tien uur per dag mediteren gewoon echt beu was. Het stilzitten ging me fysiek gezien wel verrassend goed af. Terwijl ik thuis vaker eens ergens krab of eens naar de klok kijk, had ik hier door die streng uitziende leraren, meer de vastberadenheid om dat niet te doen. Dat maakte mijn meditatie veel effectiever.

De tiende dag mochten we om 10u weer praten. Dat voelde zo goed! Ik had er helemaal geen moeite mee. Het was fijn om de ervaringen te delen en vooral weer veel te lachen. Gek ook om te zien hoe je bepaalde beelden van mensen vormt in je hoofd, die helemaal niet blijken te kloppen.

Hoewel ik op het eerste zicht niet door de serieuze modder ben gegaan, voelden de tien dagen toch aan als een enorme mentale detox. Het lijkt of er een hele reeks gedachten achterin is stilgelegd, waardoor ik een nieuwe bron van rust heb gevonden. Opvallend was dat ik, hoewel mijn toekomst vrij onzeker is, geen enkel moment heb nagedacht over wat ik nu net zou gaan doen met mijn leven. De meditatie heeft me geholpen om meer in het moment te leven en te vertrouwen op wat komt. Wat een verrijking!
Nu mediteer ik (bijna) iedere dag twee uur per. Eerst vond ik dat veel, maar als ik kijk wat voor extra focus en energie het me geeft tijdens de andere uren van mijn dag, is dat het meer dan waard. Benieuwd hoe lang ik het volhoud.

Ik zou nog zo veel meer kunnen vertellen over mijn Vipassana-ervaring. Dus als je vragen hebt, mail me gerust!

Sophie Snoeckx
About me

GERELATEERDE BERICHTEN

robot
My Future Husband is a Robot
05 - 04 - 2016
c86e08d8c85b37218e55b881f1896e3d
Waarom we doen wat we doen
30 - 11 - 2015
MijnAvontuurlijksteReis_web
Mijn avontuurlijkste reis
11 - 05 - 2015
anais
Een lege agenda en de kleine Picasso
23 - 01 - 2015
bsthsoaksvintagearticle
Een productieve moord op Superwoman
31 - 10 - 2014
DSC07135
Prison Yoga
08 - 10 - 2014
MoveLikeYourself_web
Move like yourself
28 - 08 - 2014
Tara-high-res
Helping people
16 - 08 - 2014
Parijs
3 dingen die ik leerde uit 3 dagen Parijs
24 - 06 - 2014

REAGEER

Je e-mailadres wordt niet getoond. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *